4.03.2010 13:35

Elliott Sharp/Carbon – Void Coordinates (Intakt Records)

Briljantan povratnički album jednog od najboljih bendova eksperimentalne muzike

elliott sharp Carbon je grupa njujorškog avangardiste Elliotta Sharpa, koju upotpunjuju Zeena Parkins (električna harfa), Mark Sloan (bas), Joseph Trump (bubnjevi, udaraljke) i David Weinstein (sempler, sintisajzer). “Zlatno doba” su proživeli u prvoj polovini devedesetih, da bi se, nakon petnaestak godina pauze, pomalo neočekivano vratili na scenu novim izdanjem Void Coordinates.

Album i postava o kojima pišemo na najbolji način sumiraju put Elliotta Sharpa kao nekog ko je najveći deo karijere posvetio sučeljavanju spontanog i vođenog, improvizovanog i komponovanog. Problem mapiranja haosa i kretanja po istom je predivna alegorija dileme sa kojom su se susreli pojedini njujorški dauntaun muzičari razmišljajući o perspektivi razvoja te scene. Elliott je utehu i novi pravac svog umetničkog razvoja našao sistemom do kojeg je došao kao ljubitelj matematičke nauke i filozofije matematike. Ako pomenemo i Sharpovu sklonost i duboko poštovanje prema “umetničkoj” muzici 20. veka (naročito prema njenim repetitivnim elementima), polako dobijamo sliku o pretencioznoj kombinaciji raznolikih stilova i teoretskih ideja manifestovanih kroz svirku “konvencionalnog” petočlanog benda.

No, nije sve tako komplikovano kao što zvuči. Baš kao i kod gitarskog kolege i žanrovskog saborca Freda Fritha, težnja ka sprovođenju u delo avangardnih kompozitorskih postupaka manifestuje se kroz relativno pristupačan sadržaj. Za razliku od Frithovih ambijentalno-kontemplativnih pasaža i klasičarskih uzleta s aktuelnog izdanja, Void Coordinates predstavlja Sharpa u dečački znatiželjnoj i beskompromisnoj dekonstrukciji različitih šablona gitarske muzike dvadesetog veka, polazeći od temelja bliskim post-roku. Dugačke numere i beskonačna repeticija ostavljaju prostor za Sharpove gitarske varijacije koje zvuče poput igre, gde tehničarenje nije i demonstracija brzine, već stvaranje guste i pomalo hrapave zvučne slike, krša koji dobija smisao kao deo kompaktne celine.

I dok je John Zorn svoje delovanje zasnovao na postmodernističkom shvatanju kolektivizma kao pokretača i krajnjeg odredišta delovanja kompozitora (samoaktuelizacija i afirmacija kompozitorskog sopstva kroz druge), Sharp se jasnije pozicionira kao navigator vlastitog broda, te slušaocu vođena improvizacija može izgledati i kao jasno omeđena i definisana komponovana muzika. Kako sam Sharp ističe u jednom intervjuu, interakcija između članova Carbona podseća na širenje koncentričnih krugova, gde akcija centra, tj. osnove kompozicije, usmerava pravac širenja i domet reakcije (muzičara).

Muzika na Void Coordinates odzvanja i plemenskim i savremenim duhom, dok ličnost kompozitora priziva osete i pasije koje sežu u detinjstvo, jednako kao što crpi inspiraciju iz zrelog doba. Interpretacija divovske snage rađa se iz dvojne prirode i slavi je, rezultujući briljantnim povratničkim albumom jednog od najboljih bendova eksperimentalne muzike.